Parkiet i podłogi drewniane w kuchni
Niebezpieczeństwo jej zniszczenia grozi głównie w przypadku
nieszczelności instalacji wodno-kanalizacyjnej, przecieków ze zmywarki
lub całkowitego zalania, gdy pęknie rura. Trwałe zawilgocenie prowadzi
bowiem do wypaczenia się podłogi, łuszczenia lakieru.
Natomiast przy normalnym użytkowaniu, bez większych awarii, drewniana podłoga w kuchni może służyć przez
wiele lat.
Warunkiem
uzyskania
zadowalającej trwałości jest staranne pokrycie parkietu
warstwą lakieru lub szczelne sklejenie gotowych paneli drewnianych.
Oczywiście lepiej jest stosować w tym przypadku podłogę do malowania
niż gotową. Jednolite i szczelne pokrycie warstwami lakieru zapobiega
wnikaniu wilgoci pod podłogę w czasie sprzątania, gdy rozleje się woda.
Jednak przy intensywnym użytkowaniu kuchni - zwłaszcza w okolicach
zlewozmywaka i kuchenki - warstwa lakieru ulega szybszemu uszkodzeniu
niż w pozostałej części. Aby uniknąć częstej renowacji, warto w tych
miejscach utworzyć "wysepki" z innym, odporniejszym na ścieranie
pokryciem (np. terakotą, płytami korkowymi lub wykładziną PCW).
Gatunek drewna do kuchni.
Wybierając
gatunek drewna do ułożenia parkietu warto zwrócić uwagę nie tylko na
odporność na wilgotność, ale także ścieralność i odporność na
zarysowania i uderzenia. Odpowiednią odporność na ścieralność zapewnić
może dobrze dobrany środek kryjący. Najlepiej zabezpieczyć
drewno olejem. Niefachowo położony lakier może się bowiem odspajać na
skutek wilgoci lub wysokiej temperatury. Poza tym podłoga zaolejowana
jest bardziej odporna na ścieranie. Szczelne wypełnienie wzmocni
ochronę przed wilgocią, jednak odporność na uderzenia i wgniecenia może
zapewnić tylko dobry dobór gatunku.
W
kuchni sprawdzą się gatunki nienasiąkliwe, odporne na ścieranie i
zarysowania,
łatwe w czyszczeniu parkiety z drewna egzotycznego:
przy czym
najbardziej zalecane z nich to właśnie teak.
Z rodzimych gatunków
drewna najlepiej sprawuje się dąb .
|
